Vooral kinderen met een bovengemiddelde intelligentie struikelen bij de muziekles regelmatig over zaken die met studie en studiediscipline te maken hebben. Niet zelden zijn ze heel muzikaal, spelen ze hun stukken heel aardig, maar toch ontbreekt vaak de echte “finishing touch”. En de toonladders willen maar niet lukken.

 

Dankzij hun intelligentie zijn deze kinderen vaak razend handig in het verzinnen van eigen oplossingen voor probleempjes die ze bij het spelen van hun stukken tegenkomen. Ze bedenken eigen vingerzettingen, waarmee ze -oppervlakkig beschouwd- een heel eind komen. Maar de officiële vingerzetting, beproefd en bewezen als de beste manier om een stuk perfect te leren spelen, wordt niet toegepast. Toonladders, die “domme” rijtjes waarin het er alleen maar om gaat, de goede noten met de goede vingerzetting te spelen, zijn voor deze leerlingen vaak een probleem. Hoe komt dat?